روحی در آینه

بر قله ی تپیده ینارون هاگنجشککی خردخفته بودو این آغاز رفتن بودباران خردبر صورت تکیده اش می نشستو جلیقه ی آبی رنگشخیس خیس شده بود...در ثانیه های انتظارکنار برکه ی ابریشمقطره ای بادمی رفت تا خود را بجویدو من از دورا ذورنظاره گر این کوچ بودمدر انتهای خسته یدود آلودجنگل مه گرفتهآتش رانطفه می بستدر هماغوشیدو دانه شن( برای احمد رضا احمدی ) روحی در آینه...

من منتظرم

تا سپیده دم مرا

به نزد تو آورد

از غم دل شوره های

اضطراب

بیقراریم را

پنهان می کنم

و از نا گفته های عشق

روی دیوار سپید روبرو

طرحی می اندازم

آن ارغوان خفته در ماه

شاید آرزوی مرا

آبی بر دانه های برف ببارد

و آسمان را

هجوم خیال تو روشن کند...

زاد روزت خجسته ارغوان عزیز

روحی در آینه...